Despois de dicir isto, púxose en pé e dirixiuse a outro cuarto coa intención de lavarse, e Critón seguiulle, e a nós ordeounos que agardásemos alí. Así que quedamos charlando uns cos outros acerca do que se dixera antes, volvendo a examinalo, e tamén nos repetiamos que grande era a desgraza que nos alcanzaba entón, considerando que, como privados dun pai, ibamos a percorrer orfos a nosa vida futura.
Cando se lavou e lle trouxeron ao seu lado aos seus fillos -pois tiña dous pequenos e un xa grande- e viñeron as mulleres da súa familia, mandou retirarse ás mulleres e aos nenos, e el veu cara a nós. Entón era xa preto da posta do sol. Pois pasara un longo intre dentro.Veu recen lavado e sentou, e non se falaron moitas cousas tras isto,
Equécrates finalmente dixo: Conque, imos, Critón, que alguén traia o veleno, se está triturado e se non, que o triture o home.
Entón Critón, ao oírlle, fixo un aceno coa cabeza ao raparigo que estaba alí preto, e o raparigo saíu e, tras demorarse un bo intre, volveu co que ía darlle o veleno que levaba moído nunha copa. Ao ver Sócrates ao individuo, díxolle:
-Veña, amigo meu, xa que ti es entendido nisto, que hai que facer?
-Máis nada que bebelo e pasear -dixo- ata que notes un peso nas pernas, e deitarse logo. E así iso actuará.
Ao tempo tendeu a copa a Sócrates.
E el colleuna, e con canta serenidade, Equécrates, sen ningún estremecimiento e sen inmutarse na súa cor nin na súa cara, senón que, mirando de esguello, como afacía, díxolle ao home:
-Que me dis respecto da bebida esta para facer unha libación a algún deus? É posible ou non?
-Tan só preparamos, Sócrates -dixo-, a cantidade que cremos precisa para beber.
-Enténdoo -respondeu el-. Pero polo menos é posible, sen dúbida, e débese rogar aos deuses que este traslado de aquí ata alí resulte feliz. Isto é o que agora eu rogo, e que así sexa.
E tras dicir isto, alzou a copa e moi destra e serenamente apurouna dun grolo. E ata entón a maioría de nós, por gardar as conveniencias, fora capaz de conterse para non chorar, pero cando lle vimos beber, xa non; senón que, a min polo menos, con violencia e en tromba brotábanme as bágoas, de maneira que cubríndome comecei a sollozar, por min, porque non era por el, senón pola
miña propia desdicha: de que compañeiro quedaría privado! Xa Critón antes que eu, unha vez que non era capaz de conter o seu pranto, saíra. E Apolodoro non deixara de chorar en todo o tempo anterior, pero entón rompendo a gritar e a lamentarse conmoveu a todos os presentes a excepción do mesmo Sócrates.
El dixo: -Que facedes, sorprendentes amigos? Certamente por ese motivo despedín ás mulleres, para que non desentoaran. Porque oín que hai que morrer nun silencio ritual. Conque tede valor e mantede a calma.
E nós ao escoitalo avergoñámonos e contivemos o pranto. El paseou, e cando dixo que lle pesaban as pernas, tendeuse boca arriba, pois así llo aconsellou o individuo. E ao mesmo tempo o que lle daba o veleno examinábao colléndolle de intre en intre os pés e as pernas, e logo, apertándolle con forza o pé, preguntoulle se sentía, e el dixo que non. E despois disto fixo o mesmo cos seus pantorrillas, e ascendendo deste xeito díxonos que se ía quedando frío e ríxido. Mentres o tenteaba díxonos que, cando iso chegáselle ao corazón, entón extinguiríase.
Xa estaba case fria a zona do ventre cando se tapou, díxonos, e isto foi o último que falou:
-Critón, debémoslle un galo a Asclepio. Así que págallo e non o descoides.
-Así se fará -dixo Critón-. Mira se queres algo máis.
Pero a esta pregunta xa non respondeu, senón que ao pouco intre tivo un estremecimiento, e o home descubriuno, e el tiña ríxida a mirada.
Ao velo, Critón pechoulle a boca e os ollos.
Este foi o fin, Equécrates, que tivo o noso amigo, o mellor home, podemos dicir nós, dos que entón coñecemos, o máis intelixente e máis xusto.
