Mostrando entradas con la etiqueta Literatura grega. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Literatura grega. Mostrar todas las entradas

lunes, 4 de noviembre de 2019

Grego 1º BAC. ILÍADA (2) para radio.



 Aquiles pídelle á súa nai, a deusa dos mares Tetis, que axude ó seu fillo Aquiles, ofendido por Agamenón, rei dos aqueos.



  Tetis, a nai de Aquiles saíu de entre as ondas do mar e subiu, moi de mañá, ao Olimpo. Achou a Zeus sentado á parte dos demais deuses no máis alto dos moitos cumes do monte. Abrazou entón os seus xeonllos coa man esquerda, tocóulle a barba coa dereita e dirixiu esta súplica ao soberano:



  -Pai Zeus! Honra a Aquiles, o meu fillo, o heroe de máis breve vida, pois o rei de homes, Agamenón, arrebatoulle a recompensa que con tanto esforzo gañara. 



 Zeus, que amontoa as nubes, nada contestou. Gardou silencio un bo intre ata que, ó fin, dixo moi aflixido: 



 - Querida filla, a miña esposa Hera tomarao a mal e dirixirame  inxuriosas palabras. Rífame sempre sen motivo ante os inmortais deuses, porque di que nas batallas favorezo aos troianos. Pero agora vaite, non sexa que Hera advirta algo. Eu ocupareime de que isto se cumpra. E se o desexas, fareiche coa cabeza o sinal de asentimento. 



 Entón Zeus baixou as negras cellas en sinal de asentimento; os divinos cabelos axitáronse na cabeza do soberano inmortal, e estremeceuse o amplo Olimpo. Sentou Zeus no trono; e Hera, que o vira conversar coa nai de Aquiles, Tetis, a de pés de prata, dirixiulle ó soberano Zeus estas aladas palabras: 



  -Que deus conversou contigo? Agrádache resolver todos os asuntos secretamente, e xamais me dis unha soa palabra do que acordas. 



 Respondeulle o pai dos homes e dos deuses: 



 - Hera! Non esperes coñecer todas as miñas decisións, pois che resultará difícil, aínda sendo a miña esposa. O que poida dicirse, ningún deus nin home saberao antes ca  ti; pero o que queira eu resolver sen contar cos deuses, non o preguntes.



Replicó deseguido Hera, a de ollos de xovenca: 



 -Terrible Zeus! Sospeita o meu corazón que Tetis, a de pés de prata, a nai de Aquiles de pés lixeiros, che teña engaiolado. Ao amencer o día sentou preto de ti e abrazou os teus xeonllos; e penso que lle prometiches honrar a Aquiles. 



 E contestándolle, Zeus, que amontoa as nubes, díxolle:
 -Ah, desgrazada! Sempre sospeitas de mín … Pero nada poderás conseguir senón afastarte do meu corazón, o cal aínda che será máis duro. Se é certo o que sospeitas, así debe de serme grato. Tí senta en silencio e obedece as miñas palabras. Non sexa que non che poidan socorrer cantos deuses hai no Olimpo cando che poña encima as miñas invictas mans. 



 Así dixo. Sentiu temor Hera, a de ollos de xovenca e sentou en silencio. Indignáronse no palacio de Zeus os deuses celestiais. E Hefesto consolou á súa nai Hera, a dos níveos brazos: 



 - Nai, obedece ao pai querido, a Zeus, para que non volva rifar e a amargarnos o festín. Pois, se é, que lanza o raio, quere botarnos do asento... avantáxanos moito en poder. Tí afágao con palabras cariñosas 



 Deste xeito falou e, tomando unha copa de dobre asa, ofreceulla á súa nai, dicindo: 



 -Sofre, miña nai, e sopórtao todo, aínda que esteas aflixida, porque é difícil opoñerse a Zeus. Xa outra vez que quixen defenderte colleume polo pé e tiroume desde o Olimpo; todo o día fun rodando e á posta do sol caín na illa de Lemnos. Quedábame un pouco de vida  e os habitantes da illa atendérome ….



  Así dixo. Sorriu Hera, a deusa dos níveos brazos; e, riseira aínda, tomou a copa que o seu fillo lle presentaba. Hefesto púxose a servir doce néctar para os outros deuses, sacándoo da crátera; e unha risa inextinguible alzouse entre os bienaventurados deuses vendo con que afán o deus Hefesto, o ilustre coxo, os  servía no palacio. Todo o día, ata a posta do sol, celebraron o festín; e ninguén careceu da súa respectiva porción, nin faltou a fermosa cítara que tañía Apolo, nin as Musas que con linda voz cantaban. 



 Mais, cando a luz do sol chegou ao ocaso, os deuses foron  recollerse aos seus respectivos palacios. Zeus olímpico, que lanza o raio, encamiñouse ao leito onde adoitaba durmir cando o doce soño o vencía. Subiu e deitouse; e ao seu lado descansou Hera, a de áureo trono.



 Adaptación da Ilíada, I, 500ss. 




Grego 1ª BAC. ILÍADA (1) para a radio.

 Aquiles pídelle á súa nai, a deusa dos mares Tetis, que axude ó seu fillo Aquiles, ofendido por Agamenón, rei dos aqueos.



  Tetis, a nai de Aquiles saíu de entre as ondas do mar e subiu, moi de mañá, ao Olimpo. Achou a Zeus sentado á parte dos demais deuses no máis alto dos moitos cumes do monte. Abrazou entón os seus xeonllos coa man esquerda, tocóulle a barba coa dereita e dirixiu esta súplica ao soberano:



  -Pai Zeus! Honra a Aquiles, o meu fillo, o heroe de máis breve vida, pois o rei de homes, Agamenón, arrebatoulle a recompensa que con tanto esforzo gañara. 



 Zeus, que amontoa as nubes, nada contestou. Gardou silencio un bo intre ata que, ó fin, dixo moi aflixido: 



 - Querida filla, a miña esposa Hera tomarao a mal e dirixirame  inxuriosas palabras. Rífame sempre sen motivo ante os inmortais deuses, porque di que nas batallas favorezo aos troianos. Pero agora vaite, non sexa que Hera advirta algo. Eu ocupareime de que isto se cumpra. E se o desexas, fareiche coa cabeza o sinal de asentimento. 



 Entón Zeus baixou as negras cellas en sinal de asentimento; os divinos cabelos axitáronse na cabeza do soberano inmortal, e estremeceuse o amplo Olimpo. Sentou Zeus no trono; e Hera, que o vira conversar coa nai de Aquiles, Tetis, a de pés de prata, dirixiulle ó soberano Zeus estas aladas palabras: 



  -Que deus conversou contigo? Agrádache resolver todos os asuntos secretamente, e xamais me dis unha soa palabra do que acordas. 



 Respondeulle o pai dos homes e dos deuses: 



 - Hera! Non esperes coñecer todas as miñas decisións, pois che resultará difícil, aínda sendo a miña esposa. O que poida dicirse, ningún deus nin home saberao antes ca  ti; pero o que queira eu resolver sen contar cos deuses, non o preguntes.



Replicó deseguido Hera, a de ollos de xovenca: 



 -Terrible Zeus! Sospeita o meu corazón que Tetis, a de pés de prata, a nai de Aquiles de pés lixeiros, che teña engaiolado. Ao amencer o día sentou preto de ti e abrazou os teus xeonllos; e penso que lle prometiches honrar a Aquiles. 



 E contestándolle, Zeus, que amontoa as nubes, díxolle:
 -Ah, desgrazada! Sempre sospeitas de mín … Pero nada poderás conseguir senón afastarte do meu corazón, o cal aínda che será máis duro. Se é certo o que sospeitas, así debe de serme grato. Tí senta en silencio e obedece as miñas palabras. Non sexa que non che poidan socorrer cantos deuses hai no Olimpo cando che poña encima as miñas invictas mans. 



 Así dixo. Sentiu temor Hera, a de ollos de xovenca e sentou en silencio. Indignáronse no palacio de Zeus os deuses celestiais. E Hefesto consolou á súa nai Hera, a dos níveos brazos: 



 - Nai, obedece ao pai querido, a Zeus, para que non volva rifar e a amargarnos o festín. Pois, se é, que lanza o raio, quere botarnos do asento... avantáxanos moito en poder. Tí afágao con palabras cariñosas 



 Deste xeito falou e, tomando unha copa de dobre asa, ofreceulla á súa nai, dicindo: 



 -Sofre, miña nai, e sopórtao todo, aínda que esteas aflixida, porque é difícil opoñerse a Zeus. Xa outra vez que quixen defenderte colleume polo pé e tiroume desde o Olimpo; todo o día fun rodando e á posta do sol caín na illa de Lemnos. Quedábame un pouco de vida  e os habitantes da illa atendérome ….



  Así dixo. Sorriu Hera, a deusa dos níveos brazos; e, riseira aínda, tomou a copa que o seu fillo lle presentaba. Hefesto púxose a servir doce néctar para os outros deuses, sacándoo da crátera; e unha risa inextinguible alzouse entre os bienaventurados deuses vendo con que afán o deus Hefesto, o ilustre coxo, os  servía no palacio. Todo o día, ata a posta do sol, celebraron o festín; e ninguén careceu da súa respectiva porción, nin faltou a fermosa cítara que tañía Apolo, nin as Musas que con linda voz cantaban. 



 Mais, cando a luz do sol chegou ao ocaso, os deuses foron  recollerse aos seus respectivos palacios. Zeus olímpico, que lanza o raio, encamiñouse ao leito onde adoitaba durmir cando o doce soño o vencía. Subiu e deitouse; e ao seu lado descansou Hera, a de áureo trono.



 Adaptación da Ilíada, I, 500ss. 




jueves, 10 de octubre de 2019

viernes, 5 de mayo de 2017

Teatro grego


Electra. Versión cinematográfica de Cacoyannis.
A asemblea das mulleres. Aristófanes.
As rás. Aristófanes.


martes, 17 de junio de 2014

KAVAFIS.ÍTACA.

Cuando emprendas tu viaje a Itaca
pide que el camino sea largo,
lleno de aventuras, lleno de experiencias.
No temas a los lestrigones ni a los cíclopes
ni al colérico Poseidón,
seres tales jamás hallarás en tu camino,
si tu pensar es elevado, si selecta
es la emoción que toca tu espíritu y tu cuerpo.
Ni a los lestrigones ni a los cíclopes
ni al salvaje Poseidón encontrarás,
si no los llevas dentro de tu alma,
si no los yergue tu alma ante ti.
Pide que el camino sea largo.
Que muchas sean las mañanas de verano
en que llegues -¡con qué placer y alegría!-
a puertos nunca vistos antes.
Detente en los emporios de Fenicia
y hazte con hermosas mercancías,
nácar y coral, ámbar y ébano
y toda suerte de perfumes sensuales,
cuantos más abundantes perfumes sensuales puedas.
Ve a muchas ciudades egipcias
a aprender, a aprender de sus sabios.
Ten siempre a Itaca en tu mente.
Llegar allí es tu destino.
Mas no apresures nunca el viaje.
Mejor que dure muchos años
y atracar, viejo ya, en la isla,
enriquecido de cuanto ganaste en el camino
sin aguantar a que Itaca te enriquezca.
Itaca te brindó tan hermoso viaje.
Sin ella no habrías emprendido el camino.
Pero no tiene ya nada que darte.
Aunque la halles pobre, Itaca no te ha engañado.
Así, sabio como te has vuelto, con tanta experiencia,
entenderás ya qué significan las Itacas.


C. P. Cavafis. Antología poética.
Alianza Editorial, Madrid 1999.

Edición y traducción, Pedro Bádenas de la Peña

miércoles, 14 de mayo de 2014

PASSOLINI. EDIPO REI.


lunes, 30 de enero de 2012

Apoloxía de Sócrates

Na imaxe tes acceso a un cómic baseado na Apoloxía de Sócrates.

martes, 29 de noviembre de 2011

Clitemnestra e Agamenón



Clitemnestra tenía pocos motivos para amar a Agamenón, quien, después de dar muerte a su anterior marido Tántalo y al hijo recién nacido que estaba amamantando, se había casado con ella por la fuerza y luego se había marchado a una guerra que prometía no terminar nunca (...) también había autorizado el sacrificio de Ifigenia en Áulide y —lo que para ella era aún más difícil de soportar— se decía que llevaba de vuelta a la hija de Príamo, la profetisa Casandra, como su esposa en todo menos en el nombre (...)

En consecuencia, Clitemnestra conspiró con Egisto para matar a Agamenón y Casandra. Pero temiendo que llegaran inesperadamente, escribió a Agamenón una carta pidiéndole que encendiera una señal luminosa en el monte Ida cuando cayese Troya; ella, por su parte, dispuso una cadena de fuegos que transmitirían la señal hasta Argólide (...) Apostó también un vigía en el techo del palacio de Micenas; era un fiel servidor de Agamenón que pasó un año entero agazapado como un perro, mirando hacia el monte Aracne y lleno de tristes presentimientos. Por fin, una noche oscura, el vigía vio el resplandor distante de la señal luminosa y corrió a despertar a Clitemnestra. Ella celebró la noticia con sacrificios de acción de gracias, aunque, en verdad, habría deseado que el sitio de Troya durara eternamente. Egisto apostó inmediatamente a uno de sus hombres en una atalaya cerca del mar y le prometió dos talentos de oro por la primera noticia del desembarco de Agamenón.

Clitemnestra recibió a su marido cansado por el viaje simulando que se hallaba muy contenta, hizo tender para él una alfombra de púrpura y lo condujo a la casa de baños, donde las esclavas le habían preparado un baño caliente (…)

Cuando Agamenón se lavó y hubo sacado un pie de la bañera, dispuesto a participar en el banquete ya servido en las mesas, Clitemnestra se le acercó como para envolverlo en una toalla, pero en lugar de eso le arrojó a la cabeza una prenda de malla tejida por ella misma y que no tenía aberturas para el cuello y los brazos. Y así, enredado en esa red como un pez, Agamenón pereció a manos de Egisto, quien le hirió dos veces con una espada de doble filo. Cayó hacia atrás en baño de paredes de plata, donde Clitemnestra vengó sus agravios cortándole la cabeza con un hacha. Luego corrió afuera para matar a Casandra con la misma arma, sin molestarse en cerrar los ojos y la boca de su marido (...)

Robert Graves Los mitos griegos

miércoles, 16 de marzo de 2011

Edipo. Animación.

Complexo de Edipo

Un enlace na imaxe.

Edipo de Tebas según Les Luthiers

lunes, 20 de diciembre de 2010

jueves, 2 de diciembre de 2010

Hesíodo: Teogonía



Traducción: Aurelio Pérez Jiménez

En primer lugar existió, realmente, el Caos. Luego Gea, de ancho pecho, sede siempre firme de todos los inmortales que ocupan la cima del nevado Olimpo; en lo más profundo de la tierra de amplios caminos, el sombrío Tártaro, y Eros, el más bello entre los dioses inmortales (...).

Del Caos nacieron Érebo y la negra Noche. De la Noche, a su vez, surgieron Eter y Hémera, a los que engendró como fruto de sus amores con Érebo.

Gea primeramente dió a luz al estrellado Urano, semejante a ella misma, para que la protegiera por todas partes, con el fin de ser así asiento seguro para los felices dioses (...).

Después, acostándose con Urano, engendró a Océano de profundas corrientes (...), a Rea.

Después de estos nació el más joven, el astuto Crono, el más temible de los hijos, y se llenó de odio hacia su vigoroso padre.

Por otra parte, dio a luz a los Cíclopes de orgulloso pecho, a Brontes, a Estéropes y a Arges, de violento ánimo, que le regalaron a Zeus el trueno y le fabricaron el rayo.(...).
Pues bien, cuantos nacieron de Gea y Urano, los más terribles de los hijos, estaban irritados con su padre desde el comienzo, pues cada vez que iba a nacer uno de estos, Urano los ocultaba en el seno de Gea, sin dejarlos salir y se complacía en su mala acción.


La monstruosa Gea en su interior se lamentaba oprimida y tramó una malvada artimaña. Tras haber creado al punto una especie de blanco acero, fabricó una gran hoz y explicó el plan a sus hijos. Les habló valerosa pero afligida en su corazón:
"Hijos míos y de orgulloso padre. Si queréis obedecerme, vengaremos el malvado ultraje de vuestro padre, pues él fue el que empezó a maquinar obras indignas".


Así dijo y, como es natural, de todos se apoderó el temor, de modo que ninguno se atrevió a contestar; pero el poderoso Crono, astuto, cobrando ánimo, al punto respondió a su respetable madre: "Madre, te prometo que puedo realizar ese trabajo, puesto que no siento preocupación alguna por nuestro odioso padre, ya que fue el primero en maquinar obras indignas"(...).


Vino el poderoso Urano trayendo la noche y deseoso de amor se echó sobre Gea y se extendió por todas partes. Su hijo desde la emboscada lo alcanzó con la mano izquierda, a la vez que con la derecha tomó la monstruosa hoz, larga, de agudos dientes, y a toda prisa segó los genitales de su padre
Rea, sometida por Crono, engendró gloriosos hijos: Hestia, Deméter, Hera de sandalias de oro; el robusto Hades, que habita moradas bajo la tierra con despiadado pecho; el retumbante Enosigeo y el prudente Zeus, padre de dioses y hombres, bajo cuyo trueno se agita la amplia tierra. A ellos los devoraba el gran Crono cuando cada uno desde el sagrado vientre de su madre llegaba a sus rodillas, tramando esto para que ningun otro de los nobles descendientes de Urano obtuviera la dignidad real entre los inmortales. Pues por Gea y el estrellado Urano se había enterado de que tenía como destino morir a manos de su hijo, aunque fuera fuerte, por obra de las decisiones del gran Zeus. Por esto no descuidaba la vigilancia , sino que, siempre al acecho, devoraba a sus hijos, y Rea sufría terriblemente.

Pero cuando iba a dar a luz a Zeus, padre de dioses y hombres, suplicaba a sus padres ( a los de ella, a Gea y al estrellado Urano) que le ayudaran en su plan, para que sin que se diera cuenta pariera a su hijo (...).

Ellos mucho escucharon y obedecieron a su hija, a la vez que le contaron cuanto estaba marcado por el destino que sucediera respecto al rey Crono y a su valeroso hijo y la enviaron a Licto, un rico pueblo de Creta cuando iba a dar a luz al último de sus hijos, al gran Zeus. A este lo recogió la monstruosa Gea para alimentarlo y educarlo en la amplia Creta.

Allí fue, llevándolo a lo largo de la rápida gran noche, primeramente a Licto; lo tomó en sus manos y lo ocultó en una escarpada cueva, bajo las entrañas de la divina tierra, en el monte Egeo, poblado de árboles. Y envolviendo en pañales una gran piedra se la puso en sus manos al gran soberano Uránida, rey de los primeros dioses. Aquél entonces, cogiéndola con sus manos, la puso en su vientre, ¡desdichado!, y no se dio cuenta en su mente de que detrás, en lugar de una piedra, quedaba su invencible e imperturbable hijo, que pronto, sometiéndolo con la violencia de sus manos, lo iba a despojar de sus atributos e iba a gobernar entre los inmortales.


Rápidamente crecieron la fuerza y los gloriosos miembros del soberano, y al llegar el momento oprtuno, engañado por las muy sabias sugerencias de Gea, el gran astuto Crono vomitó a sus hijos. Pero primeramente echó fuera la piedra, puesto que era lo último que se tragó. Zeus la fijó sobre la tierra de anchos caminos en la muy sagrada Pitó, en las cavidades del Parnaso, para que fuera un símbolo para la posteridad, maravilla para los hombres mortales.
Liberó a los hermanos de su padre de sus fuertes ataduras (...) y gobierna sobre mortales e inmortales.

_______________________________________________________________________________________

(Zeus) A Prometeo, de astutas decisiones, lo ató con ligaduras de las que no se puede librar, con dolorosas cadenas que metió a través de una columna, y contra él lanzó un águila de amplias alas. Ésta le comía el inmenso hígado, pero éste crecía por la noche tanto cuanto el águila de rápido vuelo había devorado por el día.

En efecto, cuando los dioses y los mortales disputaban, entonces Prometeo, tratando de engañar al inteligente Zeus, con ánimo resuelto le ofreció un enorme buey que había dividido. Por una parte puso, en la piel, la carne y las entrañas ricas en grasa, ocultándolas en el estómago del buey; por otro lado, colocando bien los blancos huesos del buey con engañoso arte, se los presentó, después de haberlos cubierto con blanca grasa.

Ante esto el padre de los hombres y dioses le dijo: "Japetónida, famoso entre todos los soberanos, mi buen amigo, cuán desigualmente hiciste las partes.

Así habló en tono mordaz Zeus, conocedor de inmortales designios. A él le respondió, por su parte, el astuto Prometeo con una leve sonrisa, sin olvidarse de su engañoso artificio (...) Habló, en verdad, con engañosa mente y Zeus, conocedor de inmortales designios, se dió cuenta y no ignoró el engaño, sino que en su corazón proyectó contra los hombres mortales males que, realmente, iba a cumplir (...)

Se expresó lleno de irritación Zeus (...) y desde ese momento, acordándose en cada instante del engaño, no otorgaba a los fresnos la fuerza del incansable fuego para los mortales que habitan sobre la tierra. Pero de él se burló el noble hijo de Já peto robando en una caña hueca la luz del incansable fuego que desde lejos se ve. Dañó, así, de nuevo, en lo más profundo el ánimo al altitonante Zeus, y le irritó en su corazón cuando vio entre los hombres el brillo del fuego que desde lejos se observa.

Al punto, a cambio del fuego, tramó males para los hombres: el famoso Cojo modeló, por decisión del Crónida, algo semejante a una respetable doncella; la ciñó y adornó con un vestido de destacada blancura la diosa Atena de ojos verdes; la cubrió desde su cabeza con un velo, hecho a mano, admirable de ver; encantadoras coronas de fresca hierba trenzada con flores le colocó en torno a su cabeza Palas Atena; en su cabeza le colocó una diadema de oro, que hizo él mismo, el famoso Cojo, con sus manos, intentando agradare a su padre Zeus (...).
Cuando hizo el bello mal, a cambio de un bien, la llevó donde estaban precisamente los demás dioses y hombres, engalanada con el adorno de la diosa de los ojos verdes, hija de poderoso padre; la admiración se apoderó de los inmortales dioses y los mortales hombres, cuando vieron el arduo engaño, sin remedio para los hombres. De ella, en efecto, procede el linaje de las femeninas mujeres; gran desgracia para los mortales, con los hombres habitan no como compañeras de la perniciosa pobreza, sino de la abundancia. (...)
Así no es posible engañar ni transgredir la voluntad de Zeus, pues nisiquiera el Japetónida, el benefactor Prometeo, se escapó de su pesada cólera, sino que por la fuerza una gran cadena le retuvo, a pesar de ser muy sabio.

jueves, 25 de marzo de 2010

As asambleístas de Aristófanes.


Na foto tres un enlace a unha traducción da obra.

viernes, 30 de enero de 2009

A poesía máis coñecida de Kavafis

Ítaca

Cando comeces a túa viaxe a Ítaca
pide que o camiño sexa longo,
pleno de aventuras,pleno de experiencias.
Aos Lestrigóns e aos Cíclopes,
ao irado Poseidón non temas:
nunca atoparás criaturas tales na túa ruta
se mantés o teu pensamento elevado,se unha
selecta emoción o teu corpo e espíritu elimina.
Aos Lestrigóns e aos Ciclopes,
ao feroz Poseidón non acharás.
Non,se non é a túa alma a que os alberga;
non, se non é ela a que chos mostra.

Pide que o camiño sexa longo.
Que sexan moitas as mañás de estío
que-con que pracer e ledicia!-
te conduzan a portos nunca vistos;
detente ante os mercados fenicios
e adquire as mellores mercancías,
madreperlas,corais,ámbar e ébano,
e toda sorte de perfumes sensuais,
tanta variedade deles como atopes;
vai a moitas cidades de Exipto
e aprende canto poidas dos seus sabios.

E leva sempre Ítaca na túa mente.
Ela é a túa mente,o teu destino.
Mais non apresures nunca a túa viaxe.
É mellor que dura moitos anos
e recales na illa sendo vello,
rico de canto acadaches no camiño,
sen agardar que Ítaca te enriqueza.

Ítaca xa che deu tan fermosa viaxe.
Sen ela,nunca emprenderías o camiño.
Que máis pode ofrecerche?
E se a atopas pobre ,non é que Ítaca te enganase.
Sabio como serás e con tanta experiencia
ben comprenderás o significado das Ítacas.