viernes, 21 de octubre de 2011

Enigma grego 3.

Nesta ocasión a cuestión é algo máis rebuscada. A ver se a resolves!

Buscamos a un desgraciado personaxe da mitoloxía grega que da nome a un síndrome consistente na alteración da conciencia e desorientación espacial e temporal. Claro que non é estraño que estivera este personaxe algo alterado logo de ser convertido en … porco pola feiticeira Circe.

Indica:

1. O nome do personaxe grego que buscamos e a obra literaria na que aparece.

2. Explica o que lle aconteceu a este personaxe e por que da nome a unha enfermidade.

Envía a túa resposta antes do Xoves 27 ás 9 h. a gregofoz@gmail.com




lunes, 17 de octubre de 2011

Enigma latino 2,

Tarquinio o Soberbio, derradeiro rei de Roma, comproulle, a un alto prezo, uns libros moi especiais.

Busca:

  1. A quen lle comprou o rei Tarquinio eses libros?

  2. Miguel Anxo, o famoso pintor, inmortalizouna na Capela Sixtina. Busca a imaxe.

  3. Que contaban eses documentos tan especiais e buscados?


Envia as respostas e a imaxe a gregofoz@gmail.com antes do venres.

Enigmas gregos 2.

Un famoso arqueólogo, un aventureiro alemán, casou cunha rapaza grega moito máis nova ca el. Excavaron xuntos Troia e atoparon un fabuloso tesouro.

Busca:

1. O nome do arqueólogo alemán e a súa muller.

2. Unha foto da muller coas xoias atopadas en Troia.


Envía a túa resposta a: gregofoz@gmail.com antes do xoves ás 9 h.

viernes, 14 de octubre de 2011

Enigma latino 1.


A carón do Anfiteatro Flavio álzase un arco adicado a un emperador.

1. De que emperador se trata?
2. De que época é ?
3. Que conmemora o arco?


Para responder:

1. Pincha en comentarios.
2. Opción: comentar como anónimo.
3. Escribe a resposta e asina co teu nome.
4. Publica o comentario.

lunes, 10 de octubre de 2011

Estatuas bailando

Enigma grego 1

A rúa de Dionisio Aeropagitou bordea a Acrópole de Atenas.

Perpendiculares a esta rúa atoparás outras tres vías que levan o nome dos tres princiapais monumentos da Acrópole.

Como se chaman estas tres rúas?


Para responder:

1. Pincha en comentarios.
2. Opción: comentar como anónimo.
3. Escribe a resposta e asina co teu nome.
4. Publica o comentario.

miércoles, 5 de octubre de 2011

Nikos Portokáloglou

Thálassa mu skotiní, de Nikos Portokáloglou.

lunes, 3 de octubre de 2011

Orixe de Roma.

Presentación acerca da orixe de Roma.

lunes, 26 de septiembre de 2011

Edi Lim "Antropos"

Helenismos 1

martes, 20 de septiembre de 2011

Lectura en latín.

Texto para ler en latín

Lectura de textos.

Texto para a lectura

Alfabeto grego

Enlaza aqui cunha imaxe do alfabeto: do fenicio ó latino.

jueves, 14 de abril de 2011

Golfus de Roma


Na imaxe, acceso á guía didáctica de Fernando Lillo.

viernes, 18 de marzo de 2011

Latinismos 101-149

101.

nosce te ipsum(Imperativo de Nosco “coñecer” + ac. Ego e de Ipse) Coñécete a ti mesmo. É

a tradución da famosa inscrición grega Γνόθι σεαυτόν, situada no frontispicio do templo de

Apolo en Delfos. Intentaba expresar que a sabiduría comeza polo coñecemento profundo

dun mesmo.


102.

nota bene(Imperativo de Noto “anotar” +adv. Bene “ben”)Anota ben, repara. Emprégase con

frecuencia en libros e publicacións para chamar a atención sobre algún tema. Abréviase N.B


103.

numerus clausus(do substantivo Numerus, -i + o adx. clausus,-a, -um “pechado”) Número

pechado, limitado. Úsase para indicar que unha institución acepta a un número limitado de

candidatos a formaren parte dela (p.ex. algunhas universidades).


104.

nunc et semper Agora e e sempre. Fragmento da oración cristiá coñecida como Gloria

Patri, et Filii, et Spiritui Sancto. Sicut erat in principio, et nunc etsemper, et in saecula

saeculorum, amen.) Refírese a algo que non cambia co paso do tempo.


105.

opere citato(do subs. Opus, -eris “obra” + o adx. citatus, -a, -um). Na obra citada.

Emprégase para non repetir o título dunha obra que xa foi citada con anterioridade.

Abréviase op. cit. ( e a continuación a páxina onde se citaba o título da obra)


106.

o tempora! o mores! ( dos subs. Tempus, -oris “tempo” + mos, moris “costume”) Oh tempos!

Oh costumes!. Frase pronunciada por Cicerón nasC atil in ar i as para referirse á corrupción

reinante no seu tempo. Emprégase para criticar os hábitos e costumes actuais por

contraposición a unha época anterior supostamente mellor.


107.

panem et circenses (ac. De panis, -is “pan” + ac. Pl. de circensis, -e “circense”) Pan e

circo, comida e diversións. Fragmento dun verso satírico do escritor Xuvenal (X, 81) que

aludía ao único que precisaba o vulgo inculto para estaren contentos e plegárense aos

manexos de quen ostentase o poder. Séguese a usar hoxe en día co mesmo valor.


108.

peccata minuta(do subs. Peccatus, -i “falta”+ o adx. Minutus, - a, -um “diminuto”). Faltas

pequenas. Úsase para referirse a pequenos erros sen importancia.


109 per accidens, por azar, de xeito fortuito, expresión empregada polos filósofos medievais en contraposición a per se por si mesmo, pola súa propia natureza para distinguir os feitos ou substancias esenciais daqueles cas pola súa propia natureza para distinguir os feitos ou substancias esenciais daqueles casuais ou fortuítos.

110.

per capita

(prep. Per+ ac.pl. de caput, -it is “cabeza”) Literalmente significa “por cabezas”. Úsase como tecnicismo da linguaxe financieira e estadística indicando a proporción que de algo corresponde por indivíduo. (ex. Renda per capita)

111.

per se vid. Supra 109


112. post data

(prep. Post + nom. Pl. de Datum, -I “ data, fecha”)

Despois da data. Antigamente a data poñíase ao final da carta para indicar cando fora rematada . É a anotación que se engade ao final dunha carta para mencionar algo que se esqueceu ou se descoñecía durante a redación da mesma.

113.

post mortem(prep. Post + ac. de mors, mortis “morte”).Despois da morte. (Ex. Rixidez post mortem)


114.

primus inter pares . Primeiro entre iguais. Dise de quen ten primacía pero non ten máis autoridade ca os demais.


115.

primum vivere, deinde philosopharePrimeiro vivir, despois filosofar. Expresión que advirte contra quenes se adican a teorizar sen ter en conta o cotián


116.

pro indiviso Sen dividir. Estado da propiedade dunha cousa cando pertence a varias persoas en común sen división entre as mesmas.


117.

quod natura non dat Salmantica non praestat. O que a natureza non dá, Salamanca non o presta. Emprégase para significar que quen carece dalgunha cualidade (como a intelixencia) non vai

solventar o problema acudindo á universidade


118.

quorum (xen. Pl. masc. do relativo qui)Literalmente significados cales. É o número de indivíduos presentes esixido para dar validez a un acordo, proposta ou votación.


119.

rara avisAve extraña. É unha persoa ou cousa con características pouco frecuentes.


120.


R.I.P. (requiescat in pace) Descanse en paz.Os romanos empregaban Sit tibi terra levis- que a terra che sexa leve, S.T.T.L.


121.

referendum( Xerundivo do verbo refero “consultar”) O que debe ser consultado. É o procedemento polo que unha proposta ou unha cuestión é sometida a voto popular.


122.

S.P.Q.R. (Senatus Populusque Romanus)Abreviatura de O Senado e o Pobo Romano. Era o emblema das lexións romanas e o nome oficial da República e do Imperio Romano.


123.

si vis pacem, para bellumSe queres a paz, prepara a guerra. Expresión que intenta demostrar que a mellor defensa é estar preparado para o ataque.





124.

sic transit gloria mundi Así pasa a gloria do mundo. A expresión refírese ao efímero da fama e os trunfos. Emprégase nas cerimonias de coración dos papas para lembrarlles que, a pesares de todo, non deixan de ser mortais.

125.

sine curaSen coidado, sen preocupacións. Refírese a un cargo político ou administrativo que trae aparellados privilexios e pouca ou ningunha obriga ou responsabilidade. Por extensión emprégase para calquera situación de uso abusivo e en proveito propio dalgún ben público

126.

sine dieSen día. Sen data ou prazo fixo. Emprégase sobre todo en refencia a un aprazamento.


127.

sit tibi terra levis (s.t.t.l)vid. supra 120


128.

sponte sua

(do posesivo fem. Sua+ o subs. Spons, spontis “vontade” ) Voluntariamente, por propia iniciativa ou vontade.


129.

statu quoNo estado en que. Indica que unha situación ou estado de cousas non debe variar polo momento


130.

strictu sensuEn sentido estricto ou restrinxido. Úsase para referirse a algo cun valor moi concreto por oposición a lato sensu (en sentido amplo)


131.

sub iudice

Baixo o xuíz. Refírese a un asunto pendente de resolución xudicial e, por extensión, calquera cuestión opinable ou suxeta a discusión.


132.

sui generisDo seu propio xénero. Refírese a algo con características propias, excepcionais ou moi peculiares xustiza. Frase do comediógrafo latino Terencio (He au t. 795) que indica que a aplicación da lei ao pé da letra ás veces pode converterse na maior forma de inxustiza.

134.

superavit O que sobra. Termo económico referido á diferencia favorable entre os ingresos e os gastos


135.

suum cuique (tribuere) A cada un o seu. Dar a cada un o que lle pertence. Foi unha das máximas do dereito romano no referente ao dereito individual. As outras eran honeste vivere (vivir honestamente) e

alterum non laedere (non facer mal ós outros)


136.

tamquam tabula rasaComa unha táboa rasa. Os romanos escribían en taboíñas de cera con un punzón de punta afilada nun extremo e unha especie de espátula no outro que servía para borrar (rasar) e volver a escribir de novo. A expresión emprégase para referirse a algo que está en branco, que se ignora ou tamén a algo que queremos que forme parte do pasado (facer tabula rasa de algo= facer borrón e conta nova)



137.

tempus fugit O tempo fuxe. Frase convertida en tópico literario que alude, do mesmo xeito ca o carpe diem, á fugacidade do tempo e á necesidade de aproveitalo.


138.

totum revolutum Todo revolto. Emprégase esta expresión para referirse a algo que está completamente desordeado, a algo caótico.


139.

tu quoque, fili mi Ti tamén, meu fillo. Célebre frase pronunciada por Xulio César cando viu que entre os conxurados para asasinalo estaba tamén o seu protexido Bruto. Hoxe úsase para indicar a ingratitude polos servicios recibidos

140.

ultimatum

(relacionado co superlativo de ultimus, -a, -um “último”)Termo que indica unha decisión ou un prazo definitivo que de non cumprirse, ten consecuencias negativas

141.

urbi et orbi(dat. de urbs “cidade”+ dat. de orbis “orbe, mundo”) Á cidade e ao mundo. Refírese á bendición que, con carácter xeral, dá o Papa durante o Nadal ou a Pascua. Lembra que para os romanos a cidade por antonomasia era Roma, logo a traducción sería “para Roma e para o resto do mundo”


142.

ut infra como abaixo


143.

ut supra Como enriba. Ambos termos (142 e 143) empréganse nos textos impresos para indicar algo xa dito anteriormente (ut supra) ou que se di máis adiante (ut infra). Serven para evitar repetición.



144.


Vni, vidi, vici. Cheguei, vin, vencín. Son as palabras que Xulio César mandou escribir nun cartel de autopropaganda polo seu fulgurante triundo na batalla do Ponto. Hoxe úsase para indicar a rapidez coa que se conseguiu algo.


145.

verba volant, scripta manentAs palabras voan, os escritos permanecen. Refírese á escasa fiabilidade das palabras, que as leva o vento, fronte á permanencia das cousas escritas


146.

verbi gratia(xen. de verbum, verbi “palabra”+ abl. de gratia, -ae “gracia”). Literalmente “pola gracia da palabra”. Abréviase env.gr. e equivale a “coma tal”, “por exemplo”


147.

vice versa(abl. de vicis “turno, vez” + abl. do participio perf. de vertere “volver, facer xirar”). Literalmente significa “coa vez cambiada”. Equivale ao noso ao revés, ao contrario.


148.

viva voce (abl. do adx. Vivus,- a, -um + abl. de vox, vocis) Con viva voz. Refírese a algo que é expresado oralmente ou tamén a algo que escoitamos en directo.


149.

vox populiA voz do pobo. Expresión empregada para referirse a un rumor ou opinión moi extendida e coñecida por todos


miércoles, 16 de marzo de 2011

Edipo. Animación.

Complexo de Edipo

Un enlace na imaxe.

Edipo de Tebas según Les Luthiers

Latinismos 101- 150


Enlace na imaxe ós latinismos 101- 150

miércoles, 12 de enero de 2011

Eutropio.Oracións con ut.

1. Et tanta tempestas fuit, ut ex quadringentis sexaginta quattuor navibus tantum octoginta servari potuerint;

2. Itaque cum continuae calamitates Romanis displicerent, decrevit senatus, ut a maritimis proeliis recederetur.

3. Post haec mala Carthaginienses Regulum ducem, quem ceperant, petiverunt, ut Romam proficisceretur et pacem a Romanis obtineret ac permutationem captivorum faceret.

4. Etiam Carthaginienses petiverunt, ut redimi eos captivos liceret, quos ex Afris Romani tenebant.

5. Ac sic inter eos divisa est res publica, ut Augustus Hispanias, Gallias et Italiam teneret, Antonius Asiam, Pontum, Orientem.



lunes, 20 de diciembre de 2010

jueves, 2 de diciembre de 2010

Hesíodo: Teogonía



Traducción: Aurelio Pérez Jiménez

En primer lugar existió, realmente, el Caos. Luego Gea, de ancho pecho, sede siempre firme de todos los inmortales que ocupan la cima del nevado Olimpo; en lo más profundo de la tierra de amplios caminos, el sombrío Tártaro, y Eros, el más bello entre los dioses inmortales (...).

Del Caos nacieron Érebo y la negra Noche. De la Noche, a su vez, surgieron Eter y Hémera, a los que engendró como fruto de sus amores con Érebo.

Gea primeramente dió a luz al estrellado Urano, semejante a ella misma, para que la protegiera por todas partes, con el fin de ser así asiento seguro para los felices dioses (...).

Después, acostándose con Urano, engendró a Océano de profundas corrientes (...), a Rea.

Después de estos nació el más joven, el astuto Crono, el más temible de los hijos, y se llenó de odio hacia su vigoroso padre.

Por otra parte, dio a luz a los Cíclopes de orgulloso pecho, a Brontes, a Estéropes y a Arges, de violento ánimo, que le regalaron a Zeus el trueno y le fabricaron el rayo.(...).
Pues bien, cuantos nacieron de Gea y Urano, los más terribles de los hijos, estaban irritados con su padre desde el comienzo, pues cada vez que iba a nacer uno de estos, Urano los ocultaba en el seno de Gea, sin dejarlos salir y se complacía en su mala acción.


La monstruosa Gea en su interior se lamentaba oprimida y tramó una malvada artimaña. Tras haber creado al punto una especie de blanco acero, fabricó una gran hoz y explicó el plan a sus hijos. Les habló valerosa pero afligida en su corazón:
"Hijos míos y de orgulloso padre. Si queréis obedecerme, vengaremos el malvado ultraje de vuestro padre, pues él fue el que empezó a maquinar obras indignas".


Así dijo y, como es natural, de todos se apoderó el temor, de modo que ninguno se atrevió a contestar; pero el poderoso Crono, astuto, cobrando ánimo, al punto respondió a su respetable madre: "Madre, te prometo que puedo realizar ese trabajo, puesto que no siento preocupación alguna por nuestro odioso padre, ya que fue el primero en maquinar obras indignas"(...).


Vino el poderoso Urano trayendo la noche y deseoso de amor se echó sobre Gea y se extendió por todas partes. Su hijo desde la emboscada lo alcanzó con la mano izquierda, a la vez que con la derecha tomó la monstruosa hoz, larga, de agudos dientes, y a toda prisa segó los genitales de su padre
Rea, sometida por Crono, engendró gloriosos hijos: Hestia, Deméter, Hera de sandalias de oro; el robusto Hades, que habita moradas bajo la tierra con despiadado pecho; el retumbante Enosigeo y el prudente Zeus, padre de dioses y hombres, bajo cuyo trueno se agita la amplia tierra. A ellos los devoraba el gran Crono cuando cada uno desde el sagrado vientre de su madre llegaba a sus rodillas, tramando esto para que ningun otro de los nobles descendientes de Urano obtuviera la dignidad real entre los inmortales. Pues por Gea y el estrellado Urano se había enterado de que tenía como destino morir a manos de su hijo, aunque fuera fuerte, por obra de las decisiones del gran Zeus. Por esto no descuidaba la vigilancia , sino que, siempre al acecho, devoraba a sus hijos, y Rea sufría terriblemente.

Pero cuando iba a dar a luz a Zeus, padre de dioses y hombres, suplicaba a sus padres ( a los de ella, a Gea y al estrellado Urano) que le ayudaran en su plan, para que sin que se diera cuenta pariera a su hijo (...).

Ellos mucho escucharon y obedecieron a su hija, a la vez que le contaron cuanto estaba marcado por el destino que sucediera respecto al rey Crono y a su valeroso hijo y la enviaron a Licto, un rico pueblo de Creta cuando iba a dar a luz al último de sus hijos, al gran Zeus. A este lo recogió la monstruosa Gea para alimentarlo y educarlo en la amplia Creta.

Allí fue, llevándolo a lo largo de la rápida gran noche, primeramente a Licto; lo tomó en sus manos y lo ocultó en una escarpada cueva, bajo las entrañas de la divina tierra, en el monte Egeo, poblado de árboles. Y envolviendo en pañales una gran piedra se la puso en sus manos al gran soberano Uránida, rey de los primeros dioses. Aquél entonces, cogiéndola con sus manos, la puso en su vientre, ¡desdichado!, y no se dio cuenta en su mente de que detrás, en lugar de una piedra, quedaba su invencible e imperturbable hijo, que pronto, sometiéndolo con la violencia de sus manos, lo iba a despojar de sus atributos e iba a gobernar entre los inmortales.


Rápidamente crecieron la fuerza y los gloriosos miembros del soberano, y al llegar el momento oprtuno, engañado por las muy sabias sugerencias de Gea, el gran astuto Crono vomitó a sus hijos. Pero primeramente echó fuera la piedra, puesto que era lo último que se tragó. Zeus la fijó sobre la tierra de anchos caminos en la muy sagrada Pitó, en las cavidades del Parnaso, para que fuera un símbolo para la posteridad, maravilla para los hombres mortales.
Liberó a los hermanos de su padre de sus fuertes ataduras (...) y gobierna sobre mortales e inmortales.

_______________________________________________________________________________________

(Zeus) A Prometeo, de astutas decisiones, lo ató con ligaduras de las que no se puede librar, con dolorosas cadenas que metió a través de una columna, y contra él lanzó un águila de amplias alas. Ésta le comía el inmenso hígado, pero éste crecía por la noche tanto cuanto el águila de rápido vuelo había devorado por el día.

En efecto, cuando los dioses y los mortales disputaban, entonces Prometeo, tratando de engañar al inteligente Zeus, con ánimo resuelto le ofreció un enorme buey que había dividido. Por una parte puso, en la piel, la carne y las entrañas ricas en grasa, ocultándolas en el estómago del buey; por otro lado, colocando bien los blancos huesos del buey con engañoso arte, se los presentó, después de haberlos cubierto con blanca grasa.

Ante esto el padre de los hombres y dioses le dijo: "Japetónida, famoso entre todos los soberanos, mi buen amigo, cuán desigualmente hiciste las partes.

Así habló en tono mordaz Zeus, conocedor de inmortales designios. A él le respondió, por su parte, el astuto Prometeo con una leve sonrisa, sin olvidarse de su engañoso artificio (...) Habló, en verdad, con engañosa mente y Zeus, conocedor de inmortales designios, se dió cuenta y no ignoró el engaño, sino que en su corazón proyectó contra los hombres mortales males que, realmente, iba a cumplir (...)

Se expresó lleno de irritación Zeus (...) y desde ese momento, acordándose en cada instante del engaño, no otorgaba a los fresnos la fuerza del incansable fuego para los mortales que habitan sobre la tierra. Pero de él se burló el noble hijo de Já peto robando en una caña hueca la luz del incansable fuego que desde lejos se ve. Dañó, así, de nuevo, en lo más profundo el ánimo al altitonante Zeus, y le irritó en su corazón cuando vio entre los hombres el brillo del fuego que desde lejos se observa.

Al punto, a cambio del fuego, tramó males para los hombres: el famoso Cojo modeló, por decisión del Crónida, algo semejante a una respetable doncella; la ciñó y adornó con un vestido de destacada blancura la diosa Atena de ojos verdes; la cubrió desde su cabeza con un velo, hecho a mano, admirable de ver; encantadoras coronas de fresca hierba trenzada con flores le colocó en torno a su cabeza Palas Atena; en su cabeza le colocó una diadema de oro, que hizo él mismo, el famoso Cojo, con sus manos, intentando agradare a su padre Zeus (...).
Cuando hizo el bello mal, a cambio de un bien, la llevó donde estaban precisamente los demás dioses y hombres, engalanada con el adorno de la diosa de los ojos verdes, hija de poderoso padre; la admiración se apoderó de los inmortales dioses y los mortales hombres, cuando vieron el arduo engaño, sin remedio para los hombres. De ella, en efecto, procede el linaje de las femeninas mujeres; gran desgracia para los mortales, con los hombres habitan no como compañeras de la perniciosa pobreza, sino de la abundancia. (...)
Así no es posible engañar ni transgredir la voluntad de Zeus, pues nisiquiera el Japetónida, el benefactor Prometeo, se escapó de su pesada cólera, sino que por la fuerza una gran cadena le retuvo, a pesar de ser muy sabio.

lunes, 29 de noviembre de 2010

Rap do alfabeto grego

Alfabeto grego

Máis preposicións gregas



Máis sobre preposicións gregas na imaxe.

Cómic e preposicións gregas

Preme na imaxe para acceder a un gracioso traballo de Paula Barea, unha alumna de 1º de Grego sobre as preposicións.

Jascha Heifetz interpreta un fragmento de Orfeo e Eurídice de Gluck

Orfeo e Eurídice

jueves, 25 de noviembre de 2010

Mostra de exame de Grego 2. Homero.

Mostra de exame de Grego.

1. Características da épica grega.

2. Vocabulario: dáctilo, antropomorfismo, epíteto épico, rapsodo, espondeo.

3. Describe a morte de Patroclo tal e como aparece na Ilíada.

4. Comenta os seguintes textos de acordo co que sabes da épica, dos deuses e dos heroes homéricos.

Pero ya que deseas saberlo, te diré cuál es mi linaje, de muchos conocido. Hay una ciudad llamada Efira en el riñón de la Argólide, criadora de caballos, y en ella vivía Sísifo Eólida, que fue el más ladino de los hombres. Sísifo engendró a Glauco, y éste al eximio Belerofonte, a quien los dioses concedieron gentileza y envidiable valor. Mas Preto, que era muy poderoso entre los argivos, pues a su cetro los había sometido Zeus, hízole blanco de sus maquinaciones y le echó de la ciudad

¡Veneranda Atenea, protectora de la ciudad divina entre las diosas! ;Quiébrale la lanza a Diomedes, concédenos que caiga de pechos en el suelo, ante las puertas Esceas, y te sacrificaremos en este templo doce vacas de un año, no sujetas aún al yugo, si de este modo te apiadas de la ciudad y de las esposas y niños de los troyanos!

Tal fue su plegaria, pero Palas Atenea no accedió.

Contestó el gran Héctor, de tremolante casco:
— Todo esto me preocupa, mujer, pero mucho me sonrojaría ante los troyanos y las troyanas de rozagantes peplos si como un cobarde huyera del combate; y tampoco mi corazón me incita a ello, que siempre supe ser valiente y pelear en primera fila, manteniendo la inmensa gloria de mi padre y de mí mismo

Pero vayamos y luego lo arreglaremos todo, si Zeus nos permite ofrecer en nuestro palacio la copa de la libertad a los celestes sempiternos dioses, por haber echado de Troya a los aqueos de hermosas grebas.

Como carniceros lobos dotados de una fuerza inmensa despedazan en el monte un grande cornígero ciervo que han matado y sus mandíbulas aparecen rojas de sangre; luego van en tropel a lamer con las tenues lenguas el agua de un profundo manantial, eructando por la sangre que han bebido, y su vientre se dilata, pero el ánimo permanece intrépido en el pecho; de igual manera, los jefes y príncipes de los mirmidones se reunían presurosos alrededor del valiente servidor del Eácida, de pies ligeros.

Y Febo Apolo dijo al Pelida:
— ¿Por qué, oh hijo de Peleo, persigues en veloz carrera, siendo tú mortal, a un dios inmortal?

Mirándole con torva faz, respondió Aquileo, el de los pies ligeros:
— ¡Héctor, a quien no puedo olvidar! No me hables de convenios. Como no es posible que haya fieles alianzas entre los leones y los hombres, ni que estén de acuerdo los lobos y los corderos, sino que piensan continuamente en causarse daño unos a otros; tampoco puede haber entre nosotros ni amistad ni pactos, hasta que caiga uno de los dos y sacie de sangre a Ares, infatigable combatiente. Revístete de toda clase de valor, porque ahora te es muy preciso obrar como belicoso y esforzado campeón. Ya no te puedes escapar. Palas Atenea te hará sucumbir pronto, herido por mi lanza, y pagarás todos juntos los dolores de mis amigos, a quienes mataste cuando manejabas furiosamente la pica.

273

En diciendo esto, blandió y arrojó la fornida lanza. El esclarecido Héctor, al verla venir, se inclinó para evitar el golpe: clavóse aquella en el suelo, y Palas Atenea la arrancó y devolvió a Aquileo, sin que Héctor, pastor de hombres, lo advirtiese. Y Héctor dijo al eximio Pelida:

¡Erraste el golpe, deiforme Aquileo!

miércoles, 27 de octubre de 2010

ALFABETO GREGO



Botádelle unha ollada a unha iniciativa moi interesante.