lunes, 14 de junio de 2010

ETIMOLOXÍA

A orixe das palabras, razon da súa existencia, do seu significado e da súa forma.
Especialidade linguistica que estuda a orixe das palabras.

Ulises

Traballo do heroe grego Ulises, rei de Ítaca. Tratáronse os seguintes temas:

- Ulises na Guerra de Troia: a súa loucura finxida e o seu papel na Guerra de Troia.
- As aventuras que vivíu no seu regreso a Ítaca logo do remate da Guerra:
· A aventura co cíclope Polifemo.
· Ulises e o rei Eolo (rei dos ventos)
· Ulises na Illa de Lestrigón

· Ulises e a marga Circe ( que o retivo 10 anos xunto ela)

· Ulises no reino dos mortos

· Ulises e as Sereas (atraían os barcos cos seus cantos)

· Caribdis e Escila

· Ulipses e a ninfa Calipso
· Ulises e Nausica
· E por último Ulises volta a casa xunto á súa muller Penélope.


(Retrato Ulises)






(Ulises finxindo a súa loucura para evitar ir a Guerra)




(Ulises cravando a estaca no ollo do cíclope)



(O CíclopeMaría Hermida Salgado palpando o lomo das ovellas para atrapar a Ulises)

María Hermida Salgado

La Historia de Hércules


El trabajo que hice consistió en recordar la historia de Hércules a través de las distintas películas y relatos que hay sobre el tema, luego busqué varias imágenes de Disney e hice como un cuento dibujado, mezclando mitología con fantasía.
Primero cuento su nacimiento en el Olimpo, con su padre Zeus y su madre Hera, donde se reunieron el resto de divinidades para darle la bienvenida al hijo del Dios del Rayo. Pocos días después de su nacimiento Hades: el Dios de los Infiernos que odiaba a Zeus manda a sus diablillos ractar a Hércules y convertirlo en mortal. La cosa fue un fracaso, pues a pesar de que consiguieron raptar no tomó toda la poción y fue acogido por una una familia ya adulta que no podía tener hijos. La adolescencia de Hércules no fue nada fácil, para empezar a donde iba montaba un desastre, ya que no controlaba su fuerza y nadie se encontraba a salvo en su presencia. Sus padres vieron lo triste que estaba y decidieron contarle verdaderamente de donde provenía, Hércules necesitaba respuestas asi que fue a visitar el Templo de Zeus, quién efectivamente le afirmó que era su padre. Pero, de nuevo vuelven las dificultades ya que necesitaba convertirse en héroe para volver a ser merecedor de la inmortalidad. Con su fiel amigo Pegaso(regalado por su padre el día de su nacimiento) fueron a buscar "Fil"(entrenador de héroes como Aquiles) quien lo entrenó y le ayudó a vencer a todos los enemigos que su tío le ponía. La última estrategia de Hades fue camelarlo a través de una mujer: Mec, que lo engañó pero al final era tanto el amor que sentían que dió su vida para salvarle, este hizo un apto de valentía metiendose en el lago de la muerte para buscar su alma opteniéndose así la inmortalidad.
Fueron juntos al Olimpo donde todos ansiaban que entrara como un Dios, pero sabía que Mec no podría ir, entonces sacrificó su inmortalidad para vivir una vida mortal con ella.


María Vieira Castillo.

TESEO



Fixen un traballo sobre a vida de Teseo.
Teseo era fillo de Exeo rei de Atenas.O seu triunfo máis importante foi na illa de Creta. Minos condeou os atenienses a entregar cada ano 7 doncelas e 7 mozos de alimento o minotauro, e Teseo marchou a Crtea. Teseo roubou o corazón de Ariadna. Ela deulle un novelo de fío pa poder guiarse polo laberinto. Teseo matou o monstruo e volveu á Ática con Ariadna. Teseo deixouna abandoada na illa de Naxos. Exeo pai de Teseo antes de partir dixolle o fillo que si retornaba vencedor viñera coas velas brancas e si morría coas velas negras.Tese non se acordou de cambialas e o seu pai suicidouse, tirouse o mar e por eso se chama mar Exeo.Teseo asentouse no trono e reformou as leis.
Este casou coa irmán de Ariadna, Fedra. Teseo raptou unha amazona Hipólita e atacaron atenas pero foron derrotadas.Teseo casou con Hipólita e tivo un fillo.
Pirito rouboulle o ganado a Teseo estaban dispostos a enfrentarse pero xurdeu unha amistade eterna.Decidiron casarse cada un cunha filla de Zeus. O deus Hades , tendeulles unha trampa e cando Heracles estaba no décimo segundo traballo, encontrounos encadeados e so puido salvar a Teseo.
Despois de ser rescatado volveu a Atenas pero foi expulsado por Menesteo e decideu establecerse en Esciros.
Os habitantes de Esciros aclamárono, pero Licomendes, rei da illa decidieu darlle morte e fixo que se despeñara dende o alto de un precipicio.


Brais Paz Díaz

viernes, 14 de mayo de 2010

ALGARABÍA

"Lenguaxe incomprensible", procedente do àrabe. Algún derivado è algaraminda ( palabra extraña)

GREGUESCO

Provèn da palabra "grego" (calzons moi anchos que se usaban na antiguedade)

GREGUERIA

Provèn da palabra "grega" (arcilla arenosa de cor blanco azulado) ; pero tamèn è un derivado de "grego" ( algarabia)



viernes, 7 de mayo de 2010

Exames de Selectividade

Exames de Grego e de todas as outras materias neste enlace.

GRIEGO



"Lingua incomprensible". Acepción que en España se deu por autonomasia ó nome da lingua de Grecia, como resultado da costume de mencionala xunto co latín, lingua necesaria, según a Igrexa, para a erudición católica. O grego, en cambio, non era básico para a comprensión da doctrina e, polo tanto, era innecesario.

martes, 27 de abril de 2010

Los romanos (Guerras Púnicas)

Los romanos (Guerras Púnicas)

Las Guerras Púnicas fueron tres guerras que enfrentaron a Roma y Cartago entre los años 264 a. C. y 146 a. C.

La primera Guerra Púnica tuvo lugar en Sicilia y en el norte de África, pero se convirtió principalmente en una guerra naval. Los romanos, conscientes de la superioridad de la armada Cartaginesa, idearon el ‘Corvus’ para asediar naves cartaginesas y abordarlas, pues eran superiores en la lucha cuerpo a cuerpo. Amílcar Barca firmó la paz con Roma y se centro en la conquista de Hispania.

La segunda Guerra Púnica fue iniciada por Aníbal (hijo de Amílcar). Aníbal, con la ayuda de su innumerable ejército y la de guerreros hispanos, cruzó los Alpes y se plantó a las puertas de Roma. Contando con su ejército cartaginés, infantería gala e hispana, caballería númida y varios elefantes, aplastó todas las fuerzas romanas. Debido a su falta de efectivos, Aníbal decidió esperar en vez de atacar Roma, dándoles a los romanos la oportunidad de reorganizarse y pedir refuerzos. Aníbal regresó a Cartago, donde fue derrotado por Publio Cornelio Escipión, apodado ‘El Africano’

La tercera y última Guerra Púnica comprende el asedio de Cartago por parte de los romanos, pues Cartago los desafiaba continuamente. La ciudad de Cartago fue completamente destruida y dejo de existir, quedando solo una gran potencia en el mediterráneo.

Pablo Fernández Macía

Los romanos

Los romanos

Neste fragmento do libro cóntasenos como sucederon as 3 Guerras Púnicas.

A 1ª Guerra Púnica lévase a cabo en terreo cartaxinés e este conflito bélico acaba co retroceso de Cartago das illas de Sardeña e Corcega e firma un acordo de paz polo cal Roma recibirá un forte tributo.

Na 2ª Guerra Púnica, Cartago conquista gran parte de Hispaniae Aníbal, un xeneral cartaxinés cruza os Alpes cun exército enorme na buca de someter definitivamente a Roma.Pero esta guerra acaba coa derrota de Aníbal no deserto de Zama inflixida por Publio Cornelio Escipión "el africano".

A 3ª Guerra Púnica foi case un pretexto co que Roma acabou definitivamente con Cartago.O seuartifice foi Cornelio Escipión Emiliano, neto de Escipión "el africano".


OPINIÓN PERSOAL

Este libro gústoume porque conta de maneira moi entretida un dos maiores conflictos bélicos da antiguedade entre dúas das civilización máis importantes xamais existidas, Roma e Cartago.



Diego Rodriguez Reigosa 4ºA

De los juegos de Olimpia.

Título: De los juegos de Olimpia.
Autor: Brigitte Evano.

Resumen:
Esta historia trata de dous estudiantes,chamados Likos e Menón que teñen a oportunidade
de viaxar a Atenas,e presenciar a Octoxésima Olimpiada.Neste tempo van relatando cada
unha das probas que van ver e tamén o que pasa nelas,a parte,do que lles vai pasando
en Atenas.Relatan tamén historias pasadas,lendas e tamén que cada vez lles queda menos
para irse dos Xogos Olímpicos, e irse a traballar cós seus pais,e tamén,que despois disto
volverán as guerras ata o seguinte ano que se celebren outros xogos.
Opinión persoal:
Gustoume bastante,porque ó ir relatando as probas e como si nese momento as
estivera vivindo,ademáis de que falaban moitos deuses gregose iso gústame
bastante.E tamén o que me pareceu ben e darnos a elexir os libros porque
asi lees e escolles un que che gusta.

Fátima palmeiro rodríguez

La sibila

Resumen del libro de la síbila


La Síbila es una anciana que tiene el poder de soñar las cosas antes de que sucedan.Escribia en pergaminos todo lo que soñaba.Fue a ver al emperador y le pidió dinero por los pergaminos con la historia.El emperador se rio de ella y le dijo que no le daría tanto dinero por los pergaminos.La Síbila feu que quemando uno a uno los pergaminos y cuantos menos quedaban más dinero pedia por ellos, al final el emperador muerto de rabia y de angustia de ver como se consumian los pergaminos accedio a comprarle el último que quedaba.Después de leerlo pudo comprobar que era cierto lo que ponia en los pergaminos y se iba cumpliempo así la Síbila quedo libre de injurias y falsas acusaciones y vivió tranquila para siempre.

El libro me gusto bastante, pero siempre gusta mas leer un libro por gusto que por obligación.Elegi uno corto que ya habiamos comentado en clase porque me llamo la atención y la verdad cogi rápido el hilo de la historia.


Sandra Rey

ALEJANDRO MAGNO




ALEJANDRO MAGNO

Tras la muerte de su padre, Alejandro Magno se convierte en sucesor.

Así fue como emprendió su viaje, con el fin de conquistar territorios

aún desconocidos. Acompañado de sus ejércitos , su fiel amigo Hefestión

Critas y su caballo Bucéfalo viven numerosa aventuras. Derrotó: a reyes,

a ejércitos y fundó ciudades como la de Alejandría. Durante ese tiempo

se casó con Roxana y tuvo un hijo Alejandro IV.

En mi opinión, el libro está bastante bien porque trata diferentes temáticas,

desde la aventura hasta la tristeza. Aventura, porque casi todo el tiempo lucha

contra otros ejércitos y conquista nuevas ciudades y triste porque en sus victorias

pierde a amigos.



Raquel López

TRES MANOS EN LA FUENTE.


TRES MANOS EN LA FUENTE.
Autor: Lindsey Davis.
Resumen: La aparición de una mano en las alcantarillas del agua pública de Roma, obliga a Marco a investigar para desenmascarar al asesino en serie que tiene aterrorizadas a las jóvenes. La paternidad y su asociación con su amigo Petronio le darán algunos quebraderos de cabeza. La investigación le lleva a recorrer el ingenioso sistema de conducción del agua hasta la campiña y a entrar en contacto con lo que sin duda es un antecedente de la mafia.
Opinión personal: Cuando cogí este libro me llamó la atención, leí el resumen que trae por atrás del libro y parecía que me gustaba. Cuando empecé a leerlo. me gustaba pero según iba avanzando las páginas me aburría y más me aburría. En conclusión, no me gustó, era muy pesado para leer. Me aburría porque al leerlo no me enganchaba para seguir leyéndolo, era muy difícil de leer o por lo menos para mí. Hasta llegar al final no me enteré del todo de que iba. Me resultó muy difícil.

Judit Trelles


lunes, 26 de abril de 2010

Maís fotos de Grecia

Máis fotos e un video da nosa da nosa viaxe nos enlaces á paxina do IES Marqués dre Sargadelos.

Maís fotos de Grecia

Máis fotos da nosa viaxe no enlace que da acceso á páxina do IES Marqués de Sargadelos.

martes, 13 de abril de 2010

Viaxe a Grecia 2010

domingo, 11 de abril de 2010

Por terras de Pericles


A verdade e que levabamos esperando o momento bastante tempo. Non dende que Suso nos dixo que tiña pensado planificar a viaxe, senón dende que en 1º de bacharelato se nos pasara a idea pola cabeza de aventurarnos polo mundo heleno. Mereceu a pena por duplicado.

Xa dende que vin dende a ventá do avión de Aegean aparecer ante os meus ollos o conxunto innumerable de illas gregas, e máis tarde a cidade de Atenas iluminada pola luz dun atardecer espléndido e cálido e bañada por un brillante Exeo, soupen que íamos ter unha semana inolvidable.

Aínda recordo a nosa primeira toma de contacto coa sociedade ateniense. Imaxinade catro rapazas que na súa vida oíran nin tres palabras seguidas de grego moderno loitando por entenderse cun camareiro. Divertidísimo ó fin e ó cabo. Adaptarse ós costumes, horarios, comidas, idioma... non nos resultou tan difícil en resumidas contas, e sen ter en conta un par de experiencias embarazosas (que viaxeiro inexperto non as tivo algunha vez?) , ó sétimo día xa parecíamos auténticas gregas con tan extraordinario dominio da arte do "efjaristó" e "parakaló".

Mención aparte merecen os lugares que visitamos. E para todos aqueles que prediquen que Grecia non é máis que " un montón de pedras aquí e acolá", eu dígolles que non saben o que se perden ó non saber sentir a maxia que cada lugar contén. Para min, o máis bonito foi saber apreciar o que evoca cada sitio, e non só sorprenderme ante a inmensidade do Partenón.

Ah, e sen esquecerme de recomendar Grecia a todos aqueles que sexan de "bo dente"!


Espero que vos gustara a miña pequena aportación viaxeira a este blog,

Un saúdo de Eva Ramos (2º BAC)

jueves, 25 de marzo de 2010

As asambleístas de Aristófanes.


Na foto tres un enlace a unha traducción da obra.

jueves, 18 de marzo de 2010

Aliment'andonos en Grecia




























































miércoles, 17 de marzo de 2010

Chegada a Atenas

Tras unha longa viaxe estamos todos en Atenas sanos, salvos e moi contentos. Aterramos en Atenas 'as seis da tarde e atopamos un tempo maravilloso: sol radiante e boa temperatura.
O transporte ata o hotel (40 minutos dende o aeroporto) mostrounos unha vista ins'olita de Atenas. A cidade, inmensa, apareceu de repente.
A impresi'on do hotel 'e magn'ifica, novo, impecable e cun persoal moi amable. A cena moi boa. E como estamos moi cansos, retir'amonos ata manha. As 8.30 salimos para a Acr'opole.
Xa vos contaremos.

(Co teclado grego 'e complicado colocar adecuadamente as tildes, pero creo que o texto resulta comprensible)

Kakinujta.

viernes, 26 de febrero de 2010

O novo museo da Acrópole de Atenas


Un novo museo, recién estrenado, para apreciar como nunca o valor da Acrópole. Impresionante.

Pinchade na fotografía para enlazar coa páxina.



martes, 2 de febrero de 2010

O noso hotel en Atenas



Finalmente o noso hotel seráo Best Western Museum Hotel . Saimos gañando en canto a comodidade e instalacións. Pinchade na foto para máis información.

Tamén en You tube.

lunes, 4 de enero de 2010

Algúns enlaces de interese para os que preparades a excursión a Grecia. A partir de aquí ou doutras fontes (citade cales son) podedes elaborar a información que vos teño pedido:

Partenón na Wikipedia
O friso do Partenón no Museo Británico
Reconstrucción virtual do friso do Partenón
O museo da Acrópole de Atenas

Enlaces acerca do Partenón e Acrópole de Atenas

Para os alumnos que preparades a viaxe a Grecia, adxunt uns enlaces básicos para que elaboredes a información que vos teño pedido:

Partenón: na wikipedia

viernes, 11 de diciembre de 2009

miércoles, 4 de noviembre de 2009

Que teñen feito os romanos por nós?

martes, 3 de noviembre de 2009

jueves, 29 de octubre de 2009

PÉLOPE


Tántalo, rey de Lidia y padre de Pélope, hospedó a algunos dioses convertidos en humanos y para asegurarse de sus poderes mató a su hijo recién nacido, Pelops, y lo cocinó y lo sirvió a los dioses, pero los dioses se dieron cuenta y no lo comieron, sino que lo devolvieron a la vida.Tántalo, asesino de su familia, se precipitó en el Tártaro. Pélope, abandonó Lidia con su hermana y le pidió la mano a Hipodamia, hijo del rey de la Elida, pero este para elegir a un buen yerno convocó a los pretendientes a una carrera de carros. El perdedor debía morir, pero en la carrera el carro del rey de la Elida se rompió gracias a la intervención de los dioses. Pélope subió al trono de la Elida, conquistó muchas ciudades. Desde entonces esas ciudades se llaman Peloponeso.

Antón Couto Hermida

Micenas. Cronoloxía e localización.



Cronoloxía: Desde 1400 hasta el siglo XII a.C.

Localización: Su centro fue la ciudad de Micenas en el Peloponeso. aunque también fueron importantes: Tirinto, Argos y Orcómio.

EXEO


O mar Exeo chámase así porque nese mar tirouse Exeo que era un rei de Atenas. Seu fillo Teseo, despois da súa expedición para matar o Minotauro quedara con seu pai en que había volver coas velas brancas si viña vencedor; en cambio si non volvía os barcos traerían velas negras.Pero Teseo olvidouse de cambiar as velas e o pai que vixilaba desde a casa a súa chegada veu a cor das velas e pensou que seu fillo morrera e tirouse ó mar.


Brais Carrascal Incera

Icaro y su padre Dédalo



Icaro era hijo dédalo. Ambos estaban encerrados en un laberinto que Dédalo había fabricado para encerrar al minotauro. Dédalo fabrica unas alas para escapar, Dédalo le explica a su hijo como funcionaban las alas, le decía que si se elevaba demasiado que el sol quemaría sus alas y si bajaba demasiado el agua humedecería sus alas, Dédalo le decía que lo siguiera sin parar, Dédalo le coloca las alas y Icaro comienza a elevarse sin tener miedo a nada, Icaro al coger confianza se despega de su padre y comienza a volar hacia las altas montañas ,pero al volar tan alto el sol comienza a quemar sus alas y comienza a caer gritan o por su padre para que le ayudara pero su padre Dédalo no podía hacer nada. Al final Icaro encuentra la muerte en el mar y por eso se llama así.


HUGO RIO DIAZ

viernes, 16 de octubre de 2009


El libro es muy interesante, me gustó pero lo peor es que tiene muchos nombres muchas historias que hacen que fuera algo lioso, también es muy fantástico por todo lo que hacen los dioses y eso no me gusta mucho.

El libro trata sobre la Guerra de Troya que lucharon durante 9 años los griegos y los troyanos hasta que al final los griegos se introducieron en Troya gracias a un gran caballo de madera.

Brais Paz Díaz

lunes, 18 de mayo de 2009

Acrópolis de Atenas


Preme na imaxe para acceder á páxina que dedica o Museo Británico á Acrópolis de Atenas. Seguro que co voso dominio do english entendedes case todo.

martes, 14 de abril de 2009

A BANDA DESEÑADA NA BIBLIOTECA

A partir de hoxe e ata fin de mes temos exposta na biblioteca a interesante exposición As bases da banda, unha introducción á historia e fundamentos técnicos do cómic. Paralelamente temos exposta unha selección de banda deseñada dos fondos da biblioteca.

Máis sobre Esparta


Trátase esta vez dun traballo de investigación dun alumno de 1º BAC Adultos, Iván Penas Río, sobre a civilización espartana ó que podedes acceder pinchando na imaxe.

viernes, 27 de marzo de 2009

Esparta no Museo Británico



Aquí tes unha entretida páxina con xogos que che axudarán a entender a ríxida educación espartana

viernes, 6 de febrero de 2009

Eratóstenes




Astrónomo, xeógrafo, matemático e filósofo grego(Cirene h.284 a.C- Alexandría h. 192 a.C)Como matemático é célebre pola criba que leva o seu nome e pola invención do mesolabio, inxenio que permite resolver os problemas da media proporcional. Determinou a amplitude do arco de meridiano comprendido entre Siena (Assunan)e Alexandría,do que deduxo que a lonxitude de todo o meridiano era de 252000 estadios (uns 39700 km);as medicións modernas confirmaron a precisión do seu cálculo: o erro é inferior ó 1%. Menos precisa foi a súa labor como xeógrafo; utilizando os numerosos datos atesorados pola biblioteca de Alexandría levantou un mapamundi e os seus erros tranmitíronse a numerosos mapas da Antigüedade e perdurarón ata ó s.XVII.

Ελευθερία Αρβανιτάκη -Δυνατα



Σαν γυναίκα γεννά
στο χώμα η νύχτα το πρωί
κι όλα βγαίνουνε ξανά
και γίνονται ζωή.
 
Ποιά παλιά κιβωτός
μέσα απ' του χρόνου τις στοές
βγάζει ακόμα στο φως
ζευγάρια αναπνοές.
 
Δυνατά, δυνατά
γίναν όλα δυνατά τ'αδύνατα
Δυνατά, δυνατά
σ'ένα θέαμα κοινό.
 
Δυνατά, δυνατά
κι όπως πάνε του χορού τα βήματα
με τα χέρια ανοιχτά
όλα τα περιφρονώ.
 
Μα σαν γυναίκα γεννά
στο χώμα η νύχτα το πρωί
κι όλα βγαίνουνε ξανά
και γίνονται ζωή.
 
Ποιά παλιά κιβωτός
μέσα απ'του χρόνου στοές
βγάζει ακόμα στο φως
ζευγάρια αναπνοές.
 
Δυνατά, δυνατά
γίναν όλα δυνατά τ'αδύνατα
Κι αναμμένο πετά
σπίρτο η γη στον ουρανό.
 
Δυνατά, δυνατά
κι όπως πάνε του χορού τα βήματα
με τα χέρια ανοιχτά
όλα τα περιφρονώ.
 
Κι όλο κάτι λέω
κάποια αγάπη κλαίω
κι όλο μέσα μου θρηνώ χαλάσματα.
 
Με τα χρόνια μου
στα σεντόνια μου
σαν φαντάσματα.
 
Δεν υπάρχουν πολλά
που να ελπίζουμε μαζί
κοίτα, κοίτα ψηλά
κι άλλος αιώνας ζει.

Moeda


Do latín moneta, "a que da consellos" sobrenome que os romanos daban á deusa Juno. Cerca do seu templo instalouse unha fábrica para acuñar o que en adiante se chamará, pola proximidade do templo de Juno MONETA, moeda.

viernes, 30 de enero de 2009

Etimoloxía da palabra músculo


MÚSCULO:
Ac. MUR(ratón) mus, muris(latín). Do latín musculus por vía popular muslo, con especialización nos músculos do muslo, membro curioso por excelencia.
Músculo: de "ratonciño", por comparación do movemento do músculo ó correr debaixo da pel co dun ratón que fuxe.


Kavafis (1863-1933)


Konstantinos Petrou Kavafis naceu e morreu en Alexandría (Exipto). Grecia, significou para él a patria do seu corazón, e o grego, a súa lingua poética.
Na súa poesía defínense tres etapas:
* a primeira, en Alexandría onde de rapaz comezou a estudar grego, e na que escribiu a maior parte da súa producción lírica.
* a segunda, en Constantinopla: onde reflectiu a obsesión e o desexo atormentadao, entre a aceptación e o rexeitamento da súa homosexualidade.
* a terceira: durante a súa etapa de madurez na que estivo entre Alexandría e o Continente Europeo.

Foi nestes anos onde definiu o seu estilo e a súa linguaxe.
Debido a súa homosexualidade quedou relegado a un segundo plano, ata que, a mediados do século XX foi restituído ó lugar ó que lle correspondía: entre os grandes da literatura grega Contemporánea.

A súa poesía fala de sentimentos, de amor prohibido, de amor non correspondido, de amor á beleza, da vida e da morte..

Soubo transmitir de forma sinxela os pensamentos máis íntimos da razón e os máis escondidos sentimentos do corazón ; mais ó mesmo tempo soubo perfilar o desasosego e a paixón, con pulso firme e mestría.

Tzatziki

Ingredientes:

Un pepino pequeno, pelado e raiado.
2 iogures "gregos")
1 - 2 dentes de allo raiados.
2 culleradas de aneto (heneldo)
2 culleradas de aceite de oliva virxe extra.
Sal.

Preparación:

Pela o pepino e sácalle a parte interior (as pébedas). Rállao ou córtao en trozos pequenos. Escúrreo ben para que saque a auga

Mistura nunha cunca o iogur e o pepino. Engádelle o allo raiado, aneto, aceite e sal e remóveo ben.

Gárdao no frigorífico ata que vaias consumilo, como mínimo durante 30 min. Espolvorea a mistura de iogur con un pouco de aneto antes de servila.

O tzatiziki sóese servir como entrante e acompáñase con pan, pero tamén é un bo acompañamento de carnes de topdo tipo.

A poesía máis coñecida de Kavafis

Ítaca

Cando comeces a túa viaxe a Ítaca
pide que o camiño sexa longo,
pleno de aventuras,pleno de experiencias.
Aos Lestrigóns e aos Cíclopes,
ao irado Poseidón non temas:
nunca atoparás criaturas tales na túa ruta
se mantés o teu pensamento elevado,se unha
selecta emoción o teu corpo e espíritu elimina.
Aos Lestrigóns e aos Ciclopes,
ao feroz Poseidón non acharás.
Non,se non é a túa alma a que os alberga;
non, se non é ela a que chos mostra.

Pide que o camiño sexa longo.
Que sexan moitas as mañás de estío
que-con que pracer e ledicia!-
te conduzan a portos nunca vistos;
detente ante os mercados fenicios
e adquire as mellores mercancías,
madreperlas,corais,ámbar e ébano,
e toda sorte de perfumes sensuais,
tanta variedade deles como atopes;
vai a moitas cidades de Exipto
e aprende canto poidas dos seus sabios.

E leva sempre Ítaca na túa mente.
Ela é a túa mente,o teu destino.
Mais non apresures nunca a túa viaxe.
É mellor que dura moitos anos
e recales na illa sendo vello,
rico de canto acadaches no camiño,
sen agardar que Ítaca te enriqueza.

Ítaca xa che deu tan fermosa viaxe.
Sen ela,nunca emprenderías o camiño.
Que máis pode ofrecerche?
E se a atopas pobre ,non é que Ítaca te enganase.
Sabio como serás e con tanta experiencia
ben comprenderás o significado das Ítacas.

Choriátiki Saláta (ensalada de horta)

*ingredientes: 2-3 tomates en dados
1 pepinillo en dados
1 cebola en aros
2 pementos verdes alongados en aros
olivas negras
200 gramos de queixo de ovella
alcaparras e ovo duro ( ó gusto)
aceite de oliva virxe.
vinagre
orégano
sal
pementa negra recén moída

** Aliña as hortalizas xa cortadas co vinagre, salpeméntaas e mistúraas ben. Adorna a ensalada cás olivas negras, o queixo de ovella, alcaparras e o ovo duro. Rocíao todo con aceite de oliva. Se queres, podes engadirlle unhas folliñas de perexil picado. Sírvea acompañada de pan branco tenro.

Aspasia




Cortesá nacida en Mileto, amante e logo muller de Pericles. Os inimigos deste acusarona de impiedade, pero el defendeuna e foi absolta polo Areçopago. Aristófanes satirizouna presentándoa como a principal inspiradora da política de Pericles. O seu exemplo impulsou un movento de emancipación feminina.

Orfeo


Orfeo era fillo do rei de Tracia e da musa Calíope. Apolo deulle unha lira e, cantando ó mesmo tempo, podía conmover a tódolos seres e cousas. Este talento valeulle en moitas das súas aventuras.

Este casouse con Eurídice, pero o día da súa voda, unha serpe velenosa mordeuna no talón, provocandolle unha morte prematura. Orfeo, invadido por unha enorme coita, decide baixar ó inframundo para pedirlle a Hades e a Perséfone que lle devolvesen á súa esposa. Valéndose da súa lira e mailo seu canto, logrou conmovelos ós dous e tamén a tódolos seres malignos do Tártaro.

Hades permitiu que Orfeo levase á súa amada, pero impuxolle unha condición: non podía mirar a Eurídice ata pasar as portas do mundo dos mortos. Pero movido polo amor que sentía por ela e a impaciencia, mirouna e esta esvaeceuse. Orfeo intentou voltar para buscar á súa muller, pero Caronte, ó que antes convencera para atravesar na súa barca a lagoa Estixia, non o deixou pasar. Estivo sen probar alimento algún ás orillas do lago sete días.

Entristecido, volta a Tracia e decide vivir no bosque, sen compañía de ningunha muller, polo recordo que nel suscitaba calquera muller. Isto enfureceu ás Ménades, que asasinaron a Orfeo a pedradas. Nun primeiro momento, os animais intentaron defendelo (xa que os apaciguaba coa súa música), pero acabaron por dar sepultura ás partes mutiladas del. Só a cabeza e a lira caeron ó río Hebro e chegaron á illa de Lesbos, onde enterraron a primeira e gardaron a segunda nun templo (isto explica que desa illa saíran magníficos poetas e cantores)

Dise que Orfeo, máis ben a súa alma, acabou por atopar á súa amada no Elíseo.
Por Nuria Seco e Eva Ramos

miércoles, 14 de enero de 2009

aRvAniTaKi




Eleftheria é unha estrela en Grecia, os seus concertos convocan moita xente.Comeza a súa carreira na Opisthodromiki Compania a principios dos anos 80. Fíxose a voz máis coñecida de toda a música rebetica que se desarrolla en Grecia, e a promotora e impulsora deste xénero descoñecido. Trátase dunha música que conten cancións de tradición folclórica que interpretaban os refuxiados de Asia Menor.Despois de deixar o grupo, Eleftheria comeza unha carreira en solitario que a fai a voz feminina máis prometedora do seu país, e a voz dos novos sentimentos ideais.Ten unhas grandes cualidades interpretativas e aproxímase a diferentes géneros musicales. Fixo moitas adaptacións, como a da canción "El Universo Sobre Mi” de Amaral, que tamén se converteu nun dos temas favoritos da audiencia grega!
XABARÍN
Procedente do árabe gabalî îd. , abreviación de himaîa gabalî (himeîz "porco", gabalî "montés"), derivada de gabal "montaña".

jueves, 11 de diciembre de 2008

ASESINO:

Do árabe bebedor de hasîs, bebida narcótica de follas de cáñamo, nome aplicado ós secuaces do secretario musulmán coñecido como o vello da Montaña, s.XI, que fanatizados polo seu xefe e embriagados de hasîs dedicábanse a executar vinganzas políticas.

Medusa


MEDUSA:


Nome grego dunha das Gorgonas (que xunto con Esteno e Euríale eran criaturas fantásticas e espantosas), que se representa coa copiosa cabeleira



CURIOSIDADES ETIMOLÓXICAS

LECHUZA

"Ave rapaz e nocturna duns 35 cm de lonxitude, Strix flammea ". Antigamente "nechuza", é unha palabra formada apartir do latín NOCTUA "lechuza"(de onde "nuétiga" en Santander) e o castelán "leche", pola superstición antiga do que a lechuza gustaba de botarse sobre os nenos de peito coma se os amamantase; é incerto ónde estivo o punto de partida do vocábulo, aínda que por razóns morfolóxicas o máis probable é que "nochuza" fose un derivado despectivo de "nochua"; despois alterado en nochuza e, finalmente, por influencia da citada superstición, lechuza.
COROMINAS DIICIONARIO ETIMOLÓGICO

CURIOSIDADES DA ETIMOLOXÍA

ETIMOLOXÍA: Parte da lingüística que estuda a orixe das palabras, a súa significación e a súa evolución. Orixe particular dunha palabra
TARTARUGA
Do antigo tartuga, no italiano tartaruga, de orixe incerto; probablemente do feminino do latín tardío TARTARÜCHUS "demonio", do término grego que significaba "habitante do tártaro ou inferno", por ter tomado os antigos cristiáns e os orientais á tartaruga que vive no cieno, como personificación do mal e da herexía.


COROMINAS DICCIONARIO DE ETIMOLOGÍA

martes, 9 de diciembre de 2008

Alimentación en Grecia

No sistema de valores elaborados polo grupo grego e romano, o primeiro elemento que diferencia o home civilizado dos animais e dos bárbaros é a comida en común : o home civilizado non come só por ter fame senón tamén para transformar o que é a hora de comer nun momento de socialidade , no que hai unha comunicación entre os membros : “ non se sentan á mesa para só comer senón para comer xuntos “ (Plutarco )

O banquete convertese no signo de identidade do grupo ben sexa familiares ou habitantes dunha cidade que se reúnen ó redor dunha mesa ca presenza física de todos os membros ,ou por unha representación simbólica.

Segundo estean ou non as mesas separadas, representaran unha diferencia de identidade entre os homes e as divinidades . Aínda que nun pasado mítico os homes e deuses comían na mesma mesa , o pecado e a culpa provocaron a separación desta costume de reunión mesturada co proceso de alimentación.


“ Historia de la alimentación “
Baixo a dirección de Jean-Louis Flandrin e Massimo Montanari
Edición :Trea , (páx.115,116 )

(Lorena Legaspi Rodríguez, MªJosé Penas Vázquez)

O EURO GREGO



Por influencia griega, se usó la moneda. Esta palabra deriva de Moneta, un apelativo de la Diosa Juno, ya que junto al templo de esta diosa se hallaba el lugar donde se fabricaban las monedas. Los metales usados eran el cobre, la plata y el oro.

-Las diferentes monedas griegas son:

0,01€

Reproduce un modelo avanzado de triere, que data de la época de la democracia ateniense[s. V a.C. ]. Esta nave de guerra surcó las mareas de la Antigüedad durante más de 200 años.

0,02€

Muestra una corbeta, el tipo de embarcación empleada durante la Guerra de Independiencia

griega [ 1821-1827 ].

0.05€

Reproduce un moderno busque cisterna que refleja el espíritu innovador del sector naviero

griego.

0,10€

Está dedicada a Rigas Velestinlis-Fereos [ 1757-1789 ], precursor y figura representativa de la Ilustración griega, que soñó con una confederación balcánica libre del poder otomano.

0,20€

Rememora a Ioannis Capodistrias [ 1776-1831 ], político y diplomático que jugó un importantepapel tanto en su país como en Europa y fue el primer gobernador de Grecia (1830-1831)tras la Guerra de la Independencia librada por este país [ 1821-1827 ].

0,50€

Representa la efigie de Eleftherios Venizelos [ 1864-1936 ], una de las figuras políticas másrelevantes de Grecia. Pionero en el campo de las reformas sociales y diplomático de renombre,ejerció una influencia clave en la modernización del Estado griego y en la liberación del nortede Grecia y de las islas del Egeo.

1,00€

Muestra una lechuza, diseño tomado de una antigua pieza ateniense de cuatro dacmas

[ s. V a.C. ]

2,00€

Representa una escena de un mosaico aparecido en Esparta [ s. III a.C. ] en la que se muestrael rapto de Europa por Zeus, que ha adoptado la forma de un toro. Europa es un personajede la mitología griega, del que toma el nombre nuestro continente.

Imágenes en: http://es.wikipedia.org/wiki/Monedas_de_euro_de_Grecia

miércoles, 19 de noviembre de 2008



A ILLA DE CRETA

A illa de Creta adquiriu dende finais do terceiro milenio a.C. , un papel preponderante na zoa do Exeo. O seu esplendor iniciouse cara o ano 2000 a.C. , época na que a cidade de Cnosos dominaba a illa.


No ano 1400 a.C. a área cretense foi invadida polos aqueos, un pobo que proviña da zoa continental de Grecia e que falaban xa dunha forma de griego arcaica. Éstes construiron cidades amuralladas, como Micenas, e fundaron a denominada civilización micénica.

María Vieira Castillo

O Minotauro

Poseidón, deus do mar, enviou un touro branco ó rei de Minos para que o sacrificara no seu nome. Minos negouse e foi castigado: Poseidón fixo que a súa muller, Pasífae, concibira o Minotauro, metade home metade touro.


O rei ocultou o Minotauro no laberinto do palacio de Cnosos, de onde ninguén fora capaz de sair. Para alimentalo, condeou ós atenienses, que mataran ó seu fillo, a pagar anualmente un tributo de sete varóns e sete doncelas durante nove anos.


Teseo, fillo do rei de Atenas, prestouse voluntario par acabar coa besta. A fermosa filla de Minos, Ariadna, namorouse de Teseo pola súa valentía e entregou unha espada e un novelo. Teseo entrou no labirinto desenvolvendo o nobelo e matou ó Minotauro coa espada. Despois, logrou sair de alí seguindo o fío e escapou de Creta. Aínda que fuxiu en compañía de Ariadna, abandoouna en Naxos. Finalmente volveu á súa patria.


Antia Fdz Moscoso.



(Non é exactamente este, pero sí debe ser parecido)


Confirman la autenticidad del anillo del mítico Rey Minos
BEGOÑA CASTIELLA. Corresponsal
4-4-2002 23:56:31


ATENAS. El Consejo Arqueológico Central, órgano supremo del Ministerio de Cultura griego, lo ha declarado tajantemente: el anillo de oro entregado al Estado por el policía jubilado Yorgos Kazantzi es auténtico y muy valioso. Se trata de un anillo, que también se utilizaba como sello, totalmente de oro y de una calidad extraordinaria. Se le ha denominado el anillo del Rey Minos, refiriéndose al Rey Minos de la mitología griega. Científicamente se ha demostrado que es del siglo XV antes de Cristo y se encontró cerca del enterramiento de Knosos, la antigua capital de la Creta minoica, cuyas ruinas fueron descubiertas a principios del siglo pasado por el arqueólogo inglés Evans.
Curiosamente, este anillo fue descubierto por un sacerdote ortodoxo cretense, Nicolas Polaki, en 1928. Fue examinado por varios expertos entonces y, aunque el propio Evans consideró que era auténtico, ofreció tan poco dinero para su compra que la familia Polaki se lo quedó. El anillo «desapareció» . Y fue hace dos años cuando Yorgos Kazantzi lo encontró, escondido en la chimenea de una casa que estaba renovando en Ano Fortetsas, cerca de Heraklion. Había heredado la casa de su tía María, hija del sacerdote Polaki. Llevó el anillo a Atenas, entregándolo a las autoridades del Ministerio de Cultura. Especificó que, de ser auténtico, deseaba que fuera expuesto en el Museo Arqueológico de Heraklion.
Una comisión científica estudió detalladamente el anillo, de 27 gramos y excelente técnica, que tiene grabada una escena con una palmera bajo la que se encuentra una diosa minoica sentada, posiblemente relacionada con la tierra, con un fondo con cielo, mar y un barco sagrado con forma de hipocampo. Los expertos consideran que es una pieza única de valor incalculable, aunque creen que tendría un valor aproximado de 400.000 euros en el mercado de estar en venta, con lo que posiblemente se entregará como indemnización a Kazantzi el 50 por ciento de su valor, es decir 200.000 euros. El anillo, «de gran importancia para la Creta Minoica», según el ministro de Cultura heleno, Evangelos Venizelos, se expondrá en el Museo Arqueológico de Heraklion, donde se exhiben ya las piezas más importantes y representativas de la importante civilización minoica. El policía jubilado entregó junto con el anillo minoico de oro otro de la época helenística que también se expondrá.

Algunhas imaxes da civilización Micénica





A ARTE MINOICA. PINTURA

As paredes dos pazos e das casas aparecen decorados con pinturas de cores vivas e claros. Os motivos vexetais e animalísticos foron tratados con sorprendentes liberdade, única na arte deste período, ritmo caprichoso e ondulante de gran elegancia. A representación da figura humana aparece cedo e non hai escenas de guerra.
Con frecuencia, as figuras aparecen tan só siluetadas e están cheas de animación e vida: as mulleres levan corpiños axustados con largas saias de volantes, e adórnanse con complicados peiteados: os homes van vestidos con simples taparrabos e os seus corpos son musculosos e áxiles. A figura máis representativa de esta arte profana e elegante, é a coñecida co nome da Parsiense.


Sara García Rodríguez